Lavd-falënderimi i takon vetëm Allahut, lavdërimi dhe paqja qoftë mbi të dërguarin e Allahut, mbi shokët e tij dhe mbi dashamirët e tyre.

Atëherë:
Vërtetë hilafeti islamik dhe bashkimi i Umetit rreth një pushtetari, që do t’i qeverisë me ligjin e Allahut sipas rrugës profetike është një kërkesë madhështore, që e dëshiron secili musliman në këtë jetë. Ajo ështe nga objektivat më madhështore të Islamit dhe nga pamjet më të larta të unitetit dhe kapjes, të cilat na i urdhëroi Allahu dhe i Dërguari i Tij. Allahu ka thënë: “Umeti juaj është njëUmet ndërsa Unë jam Zoti juaj, Më kini frikë” (Muminun 51); “Që të gjithë kapuni për litarin e Allahut dhe mos u përçani” (Alu Imran 103); si dhe i Dërguari, alejhi salatu ue selam, ka thënë: “Allahu te ju i pëlqen tri gjëra dhe i urren tri të tjera, i pëlqen ta adhuroni Atë duke mos e adhuruar askë tjetër, të kapeni për litarin e Allahut që të gjithë pa u pëçarë…” ( Muslimi nr. 1715). Gjithashtu, dijetarët pajtohen njëzëri (me ixhma) se është detyrim caktimi i një udhëheqësi për muslimanët. Këtë ixhma e përcjellë el-Maverdi në librin el-Ahkam es-Sultanije fq. 15, Ebul Meali elXhuvejni në librin Gijathul Umem fq. 15, Kadi Ijadi në Ikmalul Mualim 6/220, Neveviu në Sherh Sahih Muslim 12/205, si dhe shumë të tjerë. Fjalët nga Ixhmai janë të shumta dhe të regjistruara në vendet përkatëse, nuk ka nevojë ta zgjasim këtë shkrim me përmendjen e tyre.
Gjithashtu Umeti ka Ixhma se synimi më i lartë i imametit (udhëheqjes) apo i hilafetit është ajo çka ësh përcjellë në fjalët dhe në librat e dijetarëve; atë shkurtimisht e ka thënë elMaverdi, pastë mëshirë, kur tha: “Imameti është vënë për të zëvendësuar pejgamberllëkun në ruajtjen e Fesë dhe në organizimin e jetës. Kush i bën ato brenda Umetit, atëherë është detyrim t’ia besojmë (udhëheqjen)”.
Pra, synimi i hilafetit dhe imametit është arritja e të mirave fetare dhe atyre të dynjasë. Këtë mund ta arrijë udhëheqësi musliman edhe në një vend prej vendeve pa pasur hilafet, dhe ai në atë situatë gëzon respektin dhe bindjen nga njerëzit që janë nën udhëheqjen e tij ose nga ai që ka hyrë në vendin që udhëheq ai. Kjo, edhe pse ky nuk ka imametin më të madh, pra: udhëheqjen e gjithë muslimanëve. Dijetari eshSheukani në librin EsSejlul Xhirar 4/512, ka thënë: “kurse pas përhapjes së Islamit, zgjerimit të vendeve dhe largësisë mes vete, dihet mirëfilli se në çdo vend udhëheqja i lihet një udhëheqësi apo një sulltani, në vend tjetër tjetrit e kështu me radhë. Urdhrat e njërit nuk vlejnë te vendi i tjetrit, pra nuk prishë gjë pse ka më shumë udhëheqës apo sulltanë. Pasi t’i jepet besa, bindja ndaj çdonjërit nga ata është është detyrim për banorët e vendit, të cilin ai e udhëheqë”.
Këtë fjalë e ka përcjellë dhe e ka përkrahur dijetari Siddik Hasen Han në librin Iklilul Kerameh fi tibjani Mekasidil Imame (fq. 125). “Shumica e dijetarëve të të gjitha medhhebeve kanë lejuar të ketë më shumë udhëheqës, kur është e pamundshme bashkimi rreth njërit, i cili do të qeveriste të gjitha vendet muslimane. Çfarëdo mospajtimi që mund të gjendet në këtë çështje, ai nuk ka ndonjë ndikim në këtë që e thamë, sepse kjo u lejua në kësi situata, situata të zorit dhe pamundësisë, ndërsa dihet që pamundësia shfuqizon urdhrin dhe ndalesën, edhe sikur në thelb të ishin detyrim (Mexhmuul Fetava)”.
Ka dallim pra mes situatës kur zgjedh dhe tjetrës kur detyrohesh, e kush nuk i dallon, atëherë ai nuk di as logjikën e as argumentin. Kjo po u ndodhë shumë njerëzve, po supozojnë se Feja nuk do ngrihet pa ngritjen e hilafetit, ndaj nuk di të dallojë mes kontributit për të ngritur një hilafet të vërtetë, që e urdhëroi Ligjvënësi dhe mes shpalljes së hilafetit të hamendësuar që i kënaqë emocionet kurse në fakt nuk realizon synimet e hilafetit. Këto supozime u ngjajnë supozimeve të disa injorantëve që thonë se nuk do e përhape drejtësinë dhe nuk do e heqë padrejtësinë askush përveçse Imam Mehdiu.
Biseda për hilafetin islamik apo për imametin më të madh është i gjatë, qysh herët por edhe sot është shkruar shumë për të, nuk mund t’ia japim hakun brenda një shkrimi apo një hulumtimi të shkurtë, prandaj biseda jonë do të përkufizohet vetëm te shpallja e hilafetit me atë mënyrë që u shpallë në aktualitetin e sotëm në Irak. Do të flasim nga ana historike dhe ajo fetare.

Së pari: Ana historike
Duke shfletuar historinë islame gjejmë kollaj shumë shpallje hilafetesh të hamendësuara, qoftë nëpërmjet pretendimeve të #mehidzmit apo nëpërmjet sekteve të devijuara të havarixhëve, pasi këta të fundit janë njerëzit që më së shumti trumbetojnë hilafetin, porse pa Sunet dhe pa Libër ndriçues. Siç duket – por Allahu e di më së miri – kjo është edhe cilësi e tyre, kurse Ehli Sune uel Xhemaa nuk ia pohojne emrin halife e as imametin më të madh askujt përderisa nuk vërtetohet pushteti i tij mbi shumicën, qoftë me zgjedhje apo me mbisundim, pavarësisht për cilin vend të muslimanëve bëhet fjalë. Kurse atij që i kanë dhënë besën në ndonjë vend të caktuar, pushteti i tij mbi ata besëdhënës është i saktë, por jo edhe mbi ata që nuk i kanë dhënë besën apo që do ta mbisundojnë. Kësisoj doli edhe meselja e #më_shumë_udhëheqësve që e përmendëm më parë, por ky shkrim nuk mëton ta debatojë qëndrimin rreth lejimit apo moslejimit të kësaj.
Uehb ibën Munebih, rahmet pastë, ka thënë: “Asnjëherë Umeti nuk është pajtuar për udhëheqjen e ndonjërit nga havarixhët, sikur Allahu t’ia mundësonte havarixhëve mbetjen e ideologjisë së tyre, do prishej toka… si dhe do ngriheshin çdo dhjetë apo njëzet vetë, ku në mesin e tyre secili do i thërriste t’i japin besë atij për halife” (Muhtesar Tarih Dimeshk 26/390).

Nga bërjet e havarixhëve:
Shebib elHarixhi pretendoi hilafetin në kohën e Abdulmelikut por nuk e arriti, (Vefejatul Ajan 2/455).
2. Në vitin 140 nga Hixhreti, thërrisnin t’i besohej hilafeti kokës së Ibadijve (sekt nga havarixhët sh.p.), Abdulaëla ibën Semeh elMuafiri, vazhdoi ashtu katër vjet derisa halifi elMensur e vrau në vitin 144 nga Hixhreti, (Tarih Ibën Haldun 4/241).
3. Në vendin Tanxha, thërritën t’i besohej hilafeti udhëheqësit të havarixhëve, të cilin e emërtonin Emirul Muminin, pastaj Halid ibën Habib elFehriju e vrau, (Tarih Ibën Haldun 6/145).
4. Nga ata ishte mbreti Elmuizz Ismail, me origjinë kurde, por pretendonte se ishte nga fisi Kurejsh, nga bijtë e Umejjes. Ia përshkruante vetes hilafetin dhe i dha vetes nofkën elHadi – Udhëzues, por theu qafën në vitin 598 nga Hixhreti, (Muhtesar Tarih Dimeshk 26/390).
5. Madje ka pasur raste kur më shumë se një person kanë pretenduar hilafetin përnjëherë! Kështu ndodhi në Andaluzi, kur në vitet 500 vetëm aty kishte pesë njerëz që e quanin veten halife, (Eluafi bil uefejat 5/18).

Kurse pretendimet e mehdizmit janë më shumë sesa të numërohen, mjafton të sinjalizoj me një shembull bashkëkohor për këtë:
Umeti në këtë vend (vendin e dy haremave të nderuar) ka kaluar në një situatë të atillë në vitin 1979-1980. Një grup nxënësish, të cilët kishin nxënë dije nga dijetarë të mëdhenj, sikurse #Ibën Bazi dhe #Albani, Allahu i mëshiroftë, ata dukeshin njerëz të Sunetit, njerëz të asketizmit dhe modestisë, përpara tyre njeriu do e nënçmonte vetveten. Ata kishin një lloj ekstremizmi por me besnikëri dhe sinqeritet. Ata i kryesonte #Xhuhejman_elUtejbi, i cili nuk rreshte së udhëtuari në shtetet e Gadishullit Arabik për të ftuar në Teuhid dhe në fenë e pastër të Ibrahimit, alejhi selam, gjersa përreth tij u tubuan shumë të rinj, por jo edhe përreth ulemave. Pastaj erdhi #fitneja e madhe – që i ngjason fitnes së shpalljes së hilafetit sot – fitneja e shpalljes së mehdizmit për Muhamed ibën Abdullah elKahtani, e që ishte dhëndri i Xhuhejmanit. Këtë njeri e kam takuar edhe në atë vit (1979), kam ndenjur me të dhe kam falur namaz pas tij, ku do e nënçmoje namazin tënd para namazit të tij. Ky #mehdi u shpall në fillim të vitit 1980 (1400H), asisoj që Xhuhejmani me xhematin e vet hyri në xhaminë e Qabesë për të falë sabahun dhe menjëherë pas namazit,u ngrit Xhuhejmani dhe dhëndri i tij përpara xhematit për të kapur mikrofonin i cili emetonte namazin drejtpërdrejtë në radio dhe të lajmërojë ardhjen e mehdiut dhe strehimin e tij në xhaminë e Qabesë!
Xhuhejmani e prezantoi dhëndrin si mehdi dhe si reformator të Islamit dhe menjëherë Xhuhejmani me xhematin e tij u çuan përpara njerëzve për t’i dhënë besën #”Mehdiut_të_shumëpritur” dhe kërkuan që edhe njerëzit t’i japin atij besën.
Disa njerëz u ngritën dhe i dhanë besën, lajmi u pëhapë shpejt, disa të rinj u mashtruan me këtë – sikur disa që po mashtrohen sot me shpalljen e hilafetit – dhe disa morën udhën për t’i dhënë besën, disa i dhanë besën prej së largu e disa ranë në dyshim. Atyre u thuhej: Kjo është fitne e rëndë, për këtë duhet t’i referohemi dijetarëve të sinqertë, rabbanijjin, sepse ata nuk mund që të gjithë të bien ujdi në devijim e të devijojë ashtu i gjithë Umeti i Muhamedit, alejhi salatu ue selam.
Shumë nga të rinjtë atëbotë, kur panë se dijetarët, nxënësit e mëdhenj dhe davetçitë e sinqertë nga e gjithë bota e qortuan dhe e mohuan këtë mehdi, meqë hadithet e vërteta që flasin për Mehdiun nuk përkonin me dhëndrin e Xhuhejmanit, atëherë u penduan por një pjesë mbeti në atë qëndrim derisa u thye kjo fitne, u vra mehdiu i tyre, u ekzekutua Xhuhejmani me shokët e tij dhe u zgjuan nga gjumi dhe u përfunduan ëndrrat.
Sa e ngjashme e sotshmja me të djeshmen!

Së dyti: Ana fetare
Dihet mirëfilli te dijetarët se nga kushtet më të rëndësishme që duhet realizuar për të bërë hilafetin islamik sipas mënyrës profetike – normal, pas kushtëzimit të Islamit, pubertetit, aftësisë mendore, gjinisë mashkullore, drejtësisë dhe të qenit nga fisi Kurejsh, janë #konsultimi dhe #fuqizimi (التمكين).

Sa i përket konsultimit:
Është për qëllim konsultimi i njerëzve që zgjidhin e lidhin (#ehlul_hal’li_uel_akd) dhe që kanë forcë, e që janë nga mesi i dijetarëve, elitës së tyre, parisë, analistëve dhe këshilluesve, pra, njerëz që kanë mundësi t’i lidhin gjërat dhe t’i zgjidhin, njerëz që kanë ndjekës dhe pasues nga njerëzit e tjerë. Nuk janë ehlul hal’li uel akd një grup njerëzish që i zgjedh një grup prej grupeve të ndryshme xhihadiste apo joxhihadiste, e t’i quajnë pastaj ehlu hal’li uel akd, dhe në fund t’i pyesin: A po ia jepni besën filanit për halife të muslimanëve? E ata të thonë: Po! Jo gjithkush që emërtohet me emrin ehlul ha’li uel akd janë të atillë, sepse emri nuk e ndryshon aspak realitetin e të emërtuarit. Imam Buhariu, rahmet pastë, shënon se Omeri, Allahu qoftë i kënaqur prej tij, ka thënë: “Kush i jep besën një njeriut pa konsultimin e muslimanëve, nuk i jepet besë as këtij dhe as atij që i ka dhënë besë këtij, nga kujdesi se do të vriten”.
Hafëz Ibën Haxheri (Fethul Bari 12/150) ka thënë: “me këtë aludohet në kujdesin nga shpejtimi në gjëra të këtilla, sepse tashmë njerëz si Ebu Bekri, Allahu qoftë i kënaqur prej tij, tek i cili ishin të gjitha ato virtyte të larta: punonte siç thotë Zoti, ishte i butë me muslimanët, kishte moral të bukur, e njihte politikën, njihej për devotshmërinë që kishte… nuk gjendet ndonjë sikur ishte ai dhe nëse do i jepnim besën dikujt nuk do siguroheshim nga përçarja që mund të shkaktohej”.
Nëse imameti është i vogël, pra udhëheqja vetëm për një vend të caktuar, atëherë secili vend ka ehlul hal’l uel akd të vetin, e kjo zbatohet – siç shpjeguam – në raste zori dhe pamundësie. Gjithashtu, më mirë është që në secilin vend të ketë një udhëheqës musliman sesa të lihen njerëzit në kaos dhe pa kokë.
Por kur bëhet fjalë për imametin më të madh ose hilafetin islamik, ajo nuk vlen pa konsultimin e shumicës së ehlul hal’li uel akd nga të gjitha vendet e banuara me muslimanë. Ebu Jala (Ahkam Sultanije 1/23) ka thënë: “nuk vlen përveçse me shumicën e ehlul ha’li uel akd”, këtë e konfirmoi dhe shejhul Islam Ibën Tejmije (Minhaxhu Sunne 1/526) i cili në kontekst të replikës ndaj disa apologjetëve të cilët mendonin se imameti i madh (hilafeti sh.p.) bëhet i vlefshëm me 3-4 persona, madje edhe me më pak, tha: “Ky nuk është qëndrim i Ehli Sunetit, pavarësisht pse disa apologjetë thonë se vlen edhe me tre-katër persona, ku disa thanë: vlen edhe me besën e dy vetëve, dikush tha: vlen edhe me besën e një personi… të gjitha këto nuk janë mendime nga ehli suneti, përkundrazi tek ata #imameti vërtetohet me pajtimin e njerëzve të forcës. Nuk bëhet njeriu udhëheqës derisa ta pranojnë atë njerëzit e forcës, ku me bindjen e tyre arrihet synimi i udhëheqjes. Synimi i udhëheqjes është mundësia dhe pushteti, e kur i jepet dikujt besa, arrihet atëherë mundësia dhe pushteti, ai pra bëhet imam (udhëheqës)”. Imam Ahmedi, madje, përcillet të ketë thënë se imameti nuk vlen pa ixhma (pajtimin e plotë të ehlul hal’li uel akd sh.p.), ai ka thënë: “kush bëhet halife pasi të jenë pajtuar njerëzit për të si dhe kush mbisundon me luftë derisa të bëhet halife dhe quhet Emirul Muminin, atëherë lejohet tu dorëzohet zeqati dhe sadakaja, pa marrë parasysh a është i mirë apo i prishur”. Kurse në transmetimin e Ishak ibën Mensurit ku tregohet se Imam Ahmedin e pyetën rreth hadithit: “kush vdes e nuk ka imam, ai ka vdekur me vdekje injorance” çka dmth ky hadith? Ai tha: A e di kush është imam? Imam është ai të cilin e kanë pranuar muslimanët, kur të gjithë thonë: ky është imami jonë; ky pra është kuptimi, (Minhaxhu Sunne 1/530).
Duhet bërë këtu një dallim me rëndësi, dallimin mes besës që ia japin disa grupe njerëzish dikujt dhe mes realizimit të imametit të tij, gjegjësisht bërjes halife për të gjithë muslimanët, me imamet (udhëheqje) të merituar. Shejhul Islam Ibën Tejmije (Minhaxhu Sunne 1/531) ka thënë: “Sikur ta zinim se Omeri dhe një grup me të, radijallahu anhum, t’i jepnin besën Ebu Bekrit, radijallahu anhu, kurse të tjerët sahabinj të rezistonin nga ajo besë, atëherë Ebu Bekri nuk do bëhej halife. Ai, radijallahu anhu, u bë halife pasi i dhanë besën shumica e sahabinjve, të cilët ishin njerëz të dalluar dhe të fortë. Prandaj nuk prishi gjë ngurrimi i Sad ibën Ubades, nga kjo besë, sepse kjo nuk mund ta dëmtonte synimin nga udhëheqja dhe pushteti, sepse synimi është arritja e mundësisë dhe pushtetit, me të cilat plotësohen të mirat dhe kërkesat e udhëheqjes, e kjo u arrit me pajtimin e shumicës për Ebu Bekrin, radijallahu anhu.
E kush thotë se mund të zgjedhet imami me pajtimin e një, dy apo katër personave, të cilët madje nuk janë as njerëz të ehlul hal’li uel akd, ai ka gabuar, njëjtë sikur ka gabuar ai që mendon se ngurrimi i një, dy apo dhjetë personave mund ta kontestojë imametin e tij”.

Kurse sa i përket kushtit të #fuqizimit:
Nuk është e vlefshme nga asnjë subjekt të shpallë hilafet mbi të gjithë muslimanët dhe të vendosë një imam mbi ta, e pastaj të kërkojë nga të gjithë muslimanët e botës t’i japin besë për halife të muslimanëve, ndërsa ai subjekt nuk është fuqizuar fare dhe nuk mund t’i mbrojë as ata që i ka afër e lëre më ata që i ka larg. Kjo do të ishte lojë dhe ahmakllëk. Hilafeti nuk arrihet me pretendime dhe shpallje; çfarë vlere do kishte një shpallje që në realitet nuk ekziston?!
Kush e mbisundon një vend të muslimanëve dhe pastaj e emërton veten halife të të gjithë muslimanëve, ai ka supozuar sikur t’i ketë mbisunduar të gjitha vendet muslimane. Këtë e përgënjeshtron shqisa dhe realiteti, por kjo edhe e kundërshton sheriatin e Allahut. Madje, kjo aludon në mangësi të qartë të kuptimit të çështjeve të udhëheqjes dhe gjithçka që lidhet me to.
Buhariu dhe Muslimi shënojnë në Sahihët e tyre nga Ebu Zinadi, e ai nga Arexhi, e ai nga Ebu Hurejre, radijallahu anhu, se ky e ka dëgjuar të Dërguarin e Allahut, alejhi salatu ue selam, duke thënë: “Në fakt, udhëheqësi është #mburojë, luftohet pas tij dhe mbrohet njeriu me të”. Imam Neveviu ka thënë: “Pjesa e hadithit: ‘udhëheqësi është mburojë’ pra, sikur mbulesa që pengon armikun nga dëmtimi mbi muslimanët, i ruan njerëzit njërin nga tjetri, mbron bashkësinë islame, njerëzit e tjerë i kanë drojë dhe kanë frikë nga epërsia e tij; kurse pjesa: ‘luftohet pas tij’ dmth: nën udhëheqjen e tij luftohet kundër jobesimtarëve, rebelëve, havarixhëve dhe kundër gjithë njerëzve të prishur dhe të padrejtë”. Ngjashëm ka komentuar edhe Ibën Haxheri në Fethul Bari, e po ashtu edhe komentues të tjerë të këtij hadithi.
Si mund t’i jepet besa dikujt për halife ndërsa ai nuk ka mundësi t’i mbrojë ata?! Udhëheqja ka detyrime dhe të drejta; e ai që nuk ka mundësi t’i kryejë detyrimet që ia ka bërë Allahu kundrejt popullit, nuk guxon t’i kërkojë të drejtat e tij nga ata.
Nuk mund të quhet një njeri halife përveç nëse tek ai praktikisht realizohen meritat e hilafetit nga aspekti i fuqisë dhe pushtetit mbi shumicën e muslimanëve. Kush nuk e arrin këtë, udhëheqja e tij nuk është hilafet, më së shumti mund të jetë imaret (pushtet) mbi atë vend ku sundon.
Parasysh merren faktet dhe domethëniet dhe jo emrat dhe hijeshimet.

 

Shtete islame që janë ngushtuar të shpallin hilafet

Ai që mediton hilafetin islamik që nga koha e halifeve të drejtë e deri te rënia e hilafetit osman, do ta vërejë se pushteti dhe ndikimi i çdo halifeje shtrihej mbi shumicën e muslimanëve të kohës së tij. Te katër halifet si dhe te shteti Emevit, e pastaj te ai Abasit kjo është më se e qartë, sepse e trashëguan hilafetin njëri nga tjetri, por në vazhdim do të prezantojmë një realitet historik më të vonshëm:

A. Shteti osman
Kur u dobësua shteti abasit, u shkërmoqën udhëheqësit dhe u copëtua shteti duke u shndërrua në mbretëri dhe imarete të ndara ndërsa halifeja mbeti vetëm emër pa pushtet, nisën fillet e shtetit osman. Në vitin 618 H udhëheqjen e turkmenëve muslimanë e mori ta kryesojë Ertograli, ai qeverisi një pjesë të madhe nga tokat turke por nuk shpalli hilafet. Ndërroi jetë në vitin 687H. Djali i tij më i madhi, Osmani e trashëgoi atë pushtet, i cili numërohet edhe themelues i shtetit osman. Udhëheqjen e tij filloi ta zgjeronte sa që në vitin 688H arriti ta fitojë Kalanë e Zezë, pastaj vazhdoi me zgjerimin derisa qytetin Jenishehir (qyteti i ri) e bëri kryeqendër dhe e quajti veten Padishah i familjes osmane, dhe këtij shteti i vendosi një flamur (flamuri i Turqisë së sotme) por nuk shpalli hilafet. Vazhdoi çështja deri në kohën e Selimit të parë (918-926H), i cili kontriuboi në njësimin e vendeve tjera islame, të cilat më parë nuk ishin nën pushtetin e tij dhe deri atëherë ende nuk shpalli hilafet. Filloi të luftojë kundër safevitëve (shia sh.p.) të cilët kishin hyrë në aleancë me portugezët kundër muslimanëve, të cilët i zmbrapsi në betejën Xhaldiran në vitin 920H. Disa ditë më pas, sulltan Selimi – pra, jo halifeja – hyri në qytetin Tibriz dhe e çliroi atë. Menjëherë sa i kryu betejat me safevitët, filloi t’i luftojë memalikët dhe triumfoi mbi ta në betejën Merexh Dabik, ku tashmë udhëheqësit nga Shami i ishin bashkëngjitur atij. Pas kësaj beteje, i gjithë Shami ishte nën pushtetin e tij, njashtu edhe Anadolli por nuk e shpalli hilafet. Kurse në vitin 923H ndodhi beteja Rajdanije, betejë kjo e fundit me memalikët. Triumfoi mbi ta por sërish nuk shpalli hilafet. Me mbarimin e shtetit të memalikëve mori fund edhe hilafeti i halifes së fundit abasid, i cili ishte njësoj sikur halifet përpara tij nga shteti i memalikëve, pa pushtet dhe pa ndikim. Pastaj, krahina e Hixhazit (Meka dhe Medina) hyri nën qeverisjen osmane. Vetëm atëherë, – apo pak më parë – sulltan Selimi i parë u quajt halife i muslimanëve ndërsa qeverisja u transferua nga shtet (devlet) në hilafet, kjo në vitin 926H, dmth pas 300 viteve nga fillimi i pushtetit osman; a nuk marrin mësim ata që nguten?!

B. Shteti i Saudisë së parë
Dijetari Muhamed ibën Abduluehabi bëri aleancë me udhëheqësin Muhamed ibën Suud në vitin 1157H, dhe shteti saudian i parë filloi të rritet dhe zgjerohet derisa shumë pjesë të rajonit të Nexhdit iu bashkuan. Në vitin 1165H u nënshtrua vendi Hurejmela, pastaj në vitin 1169H edhe vendi Kuvejije. Pastaj udhëheqësi Muhamed ibën Suudi (1179H) ndërroi jetë, pas tij mori pushtetin djali i tij Abdulazizi dhe vazhduan rrugëtimin me dijetarin Muhamed ibën Abduluehab derisa ky i fundit ndërroi jetë në vitin 1206H, kur tashmë shteti saudian shtrinte pushtetin mbi shumicën e rajonit të Nexhdit, por nuk shpalli hilafet edhe pse luftoi përkrah udhëheqësve Muhamedit dhe Abdulazizit afër 50 vite.
Pastaj, pas vdekjes së Muhamed ibën Abduluehabit, në kohën e Abdullah ibën Suudit, pushteti i shteti saudit u shtri mbi shumicën e Gadishullit arabik, i cili qeverisi deri në vitin 1234H, kur dhe përfundoi shteti saudit i parë. Asnjë udhëheqës nga ata nuk e shpalli veten halife edhe pse shteti i tyre zgjati afër 80 vite.

C. Shteti taliban
Pushteti taliban mbi Aganistanin zgjati gjashtë vite, nga 1417H deri 1423H (2003G). Gjatë asaj periudhe ata sundonin gjithë tokën afgane, por megjithatë e quajtën #Imareti islamik i Afganistanit dhe jo hilafet. Udhëheqësin e tyre mulla Omerin e quajtën Emirul Muminin dhe jo Halifetul Muslimin. Po ashtu nuk kërkuan nga muslimanët e Indisë, Kinës, Gadishullit arabik, shteteve perëndimore arabe, e as nga muslimanët e Evropës, Amerikës apo të Afrikës që t’i japin besën mulla Omerit.

Së këndejmi, shumë të rinj bëjnë #disa_pyetje:
Disa thonë: Ne po shohim, po dëgjojmë dhe po lexojmë nga këta dhe nga ata, secili me retorikën e vet, për ta vërtetuar se atë që ka ai, ajo është haku dhe e vërteta. Secili argumenton veten me ajete dhe hadithe, secili sjellë fjalë të dijetarëve të hershëm për ta mbështetur qëndrimin e vet; por gjithashtu, përkrahësit e këtij hilafeti i shohim në beteja, muxhahidë, luftëtarë, sakrifikojnë veten në rrugë të kësaj Feje, dëmtojnë armikun aq sa i shërojnë gjoksat e besimtarëve, qëndrojnë nën nxehtësinë e diellit dhe dhimbjen e të ftohtit, kurse në anën tjetër shohim qortuesit e tyre, të cilët replikojnë kundër tyre, shkruajnë duke ndenjur ulur në shtëpi, larg mejdaneve të luftës, të sigurt në vendet e tyre, shkruajnë duke qenë të ulur në kolltuqe luksoze, prapa ekraneve të kompjuterit dhe ndër flladin e kondicionerëve; si pritni pastaj të braktisim fjalët e tyre e t’i marrim fjalët e këtyre?!

Të tjerë thonë: Na lodhët me këto fjalë, qe 100 vjet trumbetoni për domosdoshmërinë e rikthimit të hilafetit islamik, ndërsa nuk po shohim se po punoni diçka për ta rikthyer atë pos fjalëve; kurse ata trima po realizojnë ëndrrën tonë të madhe, e vërtetuan këtë me punë realisht, me gjakun dhe me armën e tyre; a pritni ta hedhim poshtë realitetin që shihet, për të cilin po flasin të gjitha mediet dhe janë trishtuar shtetet e kufrit e të pranojmë mendimin e frenuesve si puna juaj?!

Te këto pyetje fshehen #tre_dyshime:
1- Përkrahësit e hilafetit e kanë zbatuar praktikisht hilafetin, kurse mospërkrahësit nuk kanë asgjë përveç fjalëve.
2- Përkrahësit e hilafetit janë në luftime, kurse mospërkrahësit janë duke e kënaqë me pasuri.
3- Të gjithë po argumentojnë me ajete, hadithet dhe me fjalë të dijetarëve të hershëm.

Ja pastrimi i këtyre dyshimeve:

Sa i përket asaj se përkrahësit e hilafetit e kanë zbatuar praktikisht hilafetin, kjo u mor vesh besoj, madje i gjithë ky shkrim këtë dyshim e lufton, ku thamë: Parasysh merren faktet dhe domethëniet dhe jo emrat dhe hijeshimet. Pra, nëse e kanë shpallur një gjë nuk nënkupton që e kanë realizuar dhe zbatuar atë praktikisht. Nëse diçka bëhet ne dukje, nuk nënkupton që është e saktë ajo; e dini hadithin: “Kthehu e falu, se ti nuk u fale” edhe pse ai njeri kishte bërë sexhde e ruku, ulej e ngrihej.

Sa i përket dyshimit: Përkrahësit e hilafetit janë në luftime, kurse mospërkrahësit janë duke e kënaqë me pasuri; i përgjigjemi nga dy aspekte:
Një: Për këtë kam folur në shkrimin më herët “Problematika e ekstremizmit në xhihadin bashkëkohor” (që fatkeqësisht nuk është i përkthyer në shqip sh.p.); ku në pikën e shtatë i kam replikuar thënies: “Kur të shihni mospajtime te njerëzit, pyesni njerëzit e luftës”; ku kam sqaruar se njerëzit e luftës nuk kanë ndonjë veçori mbi njerëzit e ehlul hal’li uel akd – ku ka dijetarë dhe të tjerë – për të zgjedhur halife për muslimanët.
Dy: #Realiteti nuk është ashtu, në fakt shumica e luftëtarëve muxhahida, grupet e mëdha, frontet e organizuara, aleancat e ndryshme vëllazërore dhe bataljonet xhihadiste nuk e kanë përkrahur shpalljen e atij hilafeti, nuk i kanë dhënë besën atij halifes; ky dyshim pra është argument kundër vet atyre.

Kurse për dyshimin: Të gjithë po argumentojnë me ajete, hadithe dhe me fjalë të dijetarëve të hershëm për të mbështetur mendimin e vet, unë them:
Nuk është çështja të sjellësh argumente dhe thënie, porse si argumenton? Çfarë shkalle shkencore ka ai që po argumenton me ajete, hadithe dhe me thënie dijetarësh? Nëse e vërejmë këtë çështje rreth të cilës po flasim: ne nuk do të gjejmë asnjë nga dijetarët e mëdhenj rabbanijjin – që njihen mirëfilli për mirësinë, devotshmërinë dhe largësinë nga gjërat e dyshimta – që e përkrahu këtë hilafet. Madje, ideologët më të njohur të lëvizjeve xhihadiste bashkëkohore dhe referencat e tyre shkencore publikisht i kanë kundërshtuar, gjersa në anën tjetër, ata me dhëmbë qumështi dhe të panjohur – përveç një numri të vogël – po e përkrahin atë hilafet.
Sikur ta hulumtoje botën islame, nga lindja në perëndim dhe nga veriu në jug, do të shihje se të gjithë dijetarët, nxënësit e dijes dhe davetçitë e kundërshtojnë atë hilafet. Kjo i përngjan pajtimit të njëzëshëm (ixhma). Askush nuk e pëlqen atë dhe askush nuk mendon se ata kanë përmbushur kushtet për hilafet. A nuk mjafton kjo për të dëshmur se ai hilafet është i kotë?!
Dijetarët e mëdhenj rabbanijjun janë peshorja e vetme e saktë kur përplasen mendimet, shtohen fitnet, përzihen çështjet dhe hutohen njerëzit. Duhet ditur se Allahu nuk lejon që të gjithë ata të pajtohen qoftë edhe në një punë të kotë.

Shkurt, ta dimë: Nëse shumica dërrmuese e muslimanëve nga të gjitha vendet ia japin dikujt besën, vetëm atëherë mund të jetë halife, dhe pushteti i tij hilafet. Përndryshe, ajo mund të jetë vetëm një imaret ndërsa udhëheqësi i atij vendi nuk është më shumë se një kryetar apo emir.
Prandaj, nëse për një pushtet nuk pajtohet Umeti, ai pushtet nuk është i përgjithshëm dhe nuk lejohet të quhet hilafet, kushdo qoftë nëse e ka shpallur.

E lusim Allahun që muslimanët e devijuar t’i kthejë në hak dhe të na udhëzojë në rrugët e xhenetit.
Allahu e di më së miri, lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi pejgamberin tonë Muhamedin, mbi familjen e tij dhe mbi shokët e tij.

(përfundoi elhamdulilah)

Përkthyes: Omer Berisha